Kodeks żołnierza – Misja a broń – Historia jednostek – Indywidualizacja
W doktrynie Surmeńskich Sił Obronnych nacisk kładziony jest na indywidualizację żołnierza oraz jego inicjatywę. Choć nadal wymagane jest bezdyskusyjne posłuszeństwo, to nadrzędnym celem jest wysokie morale żołnierzy, a także ich wiara w wypełniane zadania. Wzajemny szacunek wewnątrz kadry wojskowej, obowiązujący zarówno w górę, jak i w dół hierarchii, jest podstawą dla dalszych działań mających podnieść skuteczność żołnierzy.
Dotychczasowe doświadczenia wykazują, że żołnierz, który utożsamia się z siłami w których służy, z ich celami, wartościami oraz konkretnymi zadaniami, jest o wiele bardziej wydajny, niż ten, który automatycznie wypełnia swoje obowiązki “bo tak mu kazano”. Dlatego żołnierze przechodzą nie tylko szkolenie wojskowe, ale także są uświadamiani co do celów i zadań SSO na comiesięcznych wykładach. Oczywiście wykłady te, połączone z pogadankami, nie mają charakteru indoktrynacyjnego. Zadaniem SSO nie jest pranie mózgów żołnierzy, ale ich moralne przygotowanie do pełnionych zadań.
Wzajemny szacunek zarówno w kadrze oficerskiej, jak i wśród szeregowych żołnierzy, a także między tymi grupami, wyklucza wszelkie działania mające charakter znęcania się nad podwładnymi, pomiatania nimi i tym podobnych praktyk. Obozy treningowe mają przygotować żołnierzy do współdziałania – ćwiczenia obejmują zarówno wysiłek fizyczny jak i umysłowy oraz przygotowanie do podejmowania decyzji w sytuacjach stresowych.
Żołnierzom uświadamiany jest również żelazny kodeks surmeńskich żołnierzy, który ma za zadanie przygotowanie ich do moralnych decyzji, jakie będą musieli podjąć na polu walki. To on właśnie jest głównym elementem kształtowania etosu surmeńskiego żołnierza – obrońcy pokoju.
