Kodeks żołnierza – Misja a broń – Historia jednostek – Indywidualizacja
Historia jednostek
Jednym ze sposobów na stworzenie atmosfery pozwalającej na utożsamianie się żołnierzy z oddziałami w których służą, jest podkreślanie ich historycznych tradycji i wartości. Poniżej przedstawiamy przykład jednostki o tradycjach historycznych.
Hokucki Pułk Strzelców Górskich
Jego historia bierze początek z jednostek powołanych przez Ivana Mimozji w roku 1517. Od zawsze bitni hokuccy górale charakteryzowali się produkcją świetnego uzbrojenia i niezwykle wytrzymałych pancerzy, a ich ulubioną bronią były ciężkie halabardy, którymi mogli powstrzymywać nawet ciężkozbrojną jazdę – co udowodnili podczas wojen domowych między Ladislavem a szlachtą. Zwano ich wówczas Górską Gwardią.
To gwardyjscy górale stanowili garnizon Menii i Siczyna podczas buntów chłopskich – i mimo, że podzielali wiele postulatów buntowników, żaden nie wyrzekł się przysięgi wierności i stawiali oni bohaterski opór buntownikom. Resztki tych oddziałów stanowiły jednak elitę wojsk chłopskich po śmierci króla Mladka i podczas walk z inwazją z Tauchiry, za co po rozbiorze Surmenii oddziały hokuckie całkiem rozwiązane, a góralom nakazano zamknąć większość kuźni i hut.
Po odzyskaniu niepodległości, górale chętnie zaciągali się do wojsk stronnictwa “czerwonych”, uzbrajając się we wprowadzaną wówczas w Surmenii broń palną. Wówczas to powstały regimenty strzelców górskich, które wsławiały się m.in. zatrzymywaniem szarż husarii rojalistów. Były to później ulubione jednostki zarówno Tomasza, jak i Adama Dury, którzy w regionie Hokut mieli bardzo duże poparcie. Warto wspomnieć, że oddziały te służyły Durze aż do jego śmierci i zostały ponownie rozformowane po jego całkowitej porażce w 1910 r.
Ostatecznie, po oczyszczeniu z dawnych silnie nacjonalistycznych naleciałości, Górski Pułk Strzelców Hokuckich został powołany w 1973 r. Warto zauważyć, że zgodnie z zaleceniami, nie składa się on jedynie z mieszkańców Hokut, ale 40% jego kadry stanowią mieszkańcy innych rejonów Surmenii. Ma to związek z polityką Surmeńskich Sił Obronnych, które dążą do budowania więzi między żołnierzami z różnych rejonów państwa.
